JEAN LUC LAGARCE “ZASADY SAVOIR-VIVRE’U W NOWOCZESNYM SPOŁECZEŃSTWIE” TŁ. EDWARD WOJTASZEK – POLSKA PRAPREMIERA –
9 MAJA – STARA PROCHOFFNIA

“wykonanie tej partytury budzi bez wątpienia podziwo”
Janusz Macherek TEATR, nr.6 czerwiec 2003

Przedstawienie zostało wyprodukowane przez Agencję Produkcji Teatralnej “TA-OS” we współpracy z Instytutem Francuskim w Warszawie,Oddziałem Okręgowym Towarzystwa Kultury Teatralnej w Elblągu oraz DDK “Rakowiec”

9 maja odbyła się prapremiera sztuki Jean Luc Lagarce’a pt. “Zasady savoir-vivre’u w nowoczesnym społeczeństwie” w tłumaczeniu i reżyserii Edwarda Wojtaszka, w wykonaniu Magdaleny Kuty – aktorki Teatru Rozmaitości i z muzyką Tomasza Bajerskiego.

“…życie w ogóle jest długiem szeregiem rzeczy do ustalenia, proszę tego nie zapominać, a byłoby idiotyczne, żeby dać się zdominować przez dodatkowe drobnostki, jakimi są uczucia.” (J.L. Lagarce)

Czym jest savoir-vivre w nowoczesnym społeczeństwie? Czym jest to nowoczesne społeczeństwo – czy w ogóle istnieje, a jeśli tak to na czym właściwie polega jego nowoczesność?
W jakim stopniu nasze codzienne i niecodzienne zachowania zależą od ogólnie akceptowanych, czy wręcz wymuszanych na nas przez kulturę zasad, kodeksów i praw?
Pani – bohaterka sztuki Lagarce’a stoi na straży, czuwa i pilnuje, by w żadnym wypadku, w ani jednej chwili naszego życia nie pozostawić miejsca na improwizację – ta stanowi bowiem groźną okazję dojścia do głosu emocjom, które przecież dokładnie i nieodwołalnie rujnują nasze życie.
Do dobrego tonu, do obowiązku każdego człowieka należy umieć zachować dystans, nie dać się ponieść emocji, nie uzewnętrzniać gniewu, bólu, szczęścia. Od dziecka uczeni jesteśmy jak żyć, by nie absorbować sobą innych.
Magdalena Kuta w niezwykle sugestywny i fascynujący sposób, posługując się pełnią nastrojów, gestów, sytuacji, dzięki swym oryginalnym umiejętnościom aktorskim i wokalnym przekonuje nas jak śmieszni i groteskowi są ci, którzy próbują porządkować swoje życie, uczucia i emocje. Im bardziej się starają, tym są śmieszniejsi, tym dziwaczniejsze i bardziej absurdalne stają się ich zachowania.
Kim jednak są ci ONI – czy to życiowo pogubieni przedstawiciele pokolenia X, Y, NIC; nowobogaccy, yuppies, może tzw. Towarzystwo….a może to każdy z nas?

JEAN LUC LAGARCE – francuski pisarz, dramatopisarz i reżyser. Autor kilkunastu tłumaczonych i granych w całej Europie sztuk. W Polsce znany jedynie z przedstawień sprowadzanych przez Instytut Francuski w Warszawie do Teatru Rozmaitości – “Podróż do Hagi” i “Zasady savoire vivre’u” w reż. F. Berreura.

EDWARD WOJTASZEK- reżyser, tłumacz, prodziekan Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie, absolwent Institut d’Etudes Théâtrales na Université Paris III Sorbonne Nouvelle oraz Wydziału Reżyserii Warszawskiej Akademii Teatralnej. Założyciel działającej w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych PRACOWNI “TEATR” , prodziekan Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej, tłumacz dramatu francuskiego – Copi, Gao Xingjian, Jean Luc Lagarce oraz Fredéric Sabrou. Edward Wojtaszek jest również jednym z autorów i głównych organizatorów odbywającego się co dwa lata w Warszawie Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych. Ostatnio reżyserował m in. w Teatrze Osterwy w Lublinie (Damy i Huzary – 2001, Rewizor – 2002)

MAGDALENA KUTA – aktorka teatralna i filmowa. Obecnie związana z Teatrem Rozmaitości w Warszawie – znana z ról w “Bziku Tropikalnym” , “Uroczystości” w reż. G. Jarzyny, , oraz “Bachantkach” w reż. K. Warlikowskiego, współpracowała również z Pracownią “TEATR” Edwarda Wojtaszka.

——————————————————————————–

Aktorka wchodzi, objaśnia zasady i prawa rządzące ludzkim życiem. Reguły porządkujace egzystencję człowieka i ograniczające ją kodami, które mimo, że śmieszne, nadal są rozpoznawalne, jako te, które wpływają w ogromnym stopniu na naszą codzienność.
Jednak nasza fizyczność – nasze ciało i zmysłowość nienawidzą sztywnych reguł i nie mogą być zaspokajane kodami.
Co prawda Istnieje zawsze możliwość życia w nierealnym świecie iluzji i snu., ale nawet najpiękniejszy sen wymaga konfrontacji z rzeczywistością.
Musimy wyzwolić naszą najbardziej skrywaną naturę, tę nieokiełznaną bestię bo tylko ona pozwala mówić naszemu sercu.
Nie uda się nam żyć zawsze zgodnie z regułami, z etykietą, z dobrymi manierami, smakiem i porządkiem – zawsze zrobimy coś wbrew nim, coś czym zaryzykujemy wszystkim, coś, co sprawi, że zaczniemy się bać.
François Berreur

———————————————————————————————–

Urodzić się jest trudno. Umrzeć jest bardzo łatwo.
Żyć między tymi dwoma wydarzeniami nie jest niemożliwym. Jest to tylko kwestią zachowywania reguł i dostosowywania się do zasad, po to by uczynić życie najlepszym z możliwych.
Wszystko, co musisz wiedzieć to to, że w każdych okolicznościach istnieje rozwiązanie – sposób zachowania, odpowiednia reakcja – wyjaśnienie każdego problemu. Życie jest bowiem serią wydarzeń i spraw, z których każda wymaga i musi otrzymać właściwą sobie odpowiedź.
Określona liczba praktycznych sposobów i rad pozwoli uniknąć; niepewności, wątpliwości, tych potwornych spontanicznych reakcji, nagłych uczuć – nieokiełznanej radości, najgłębszej wdzięczności czy obezwładniającego smutku.
Umiejętność życia, sztuka życia – savoire vivre zawsze ochroni nas przed naturą i oddzieli od zwierzęcia, które dąży do opanowania naszej egzystencji, a które jest tak źle wychowane, że pozwala dojść do głosu naszemu sercu, uwalnia jakości, które stanowią o kruchości i niepewności naszego losu, i
które chronią nas przed hipokryzją.

Życie składa się z poznawania i uczenia się – od tego jakże społecznego wydarzenia jakim są narodziny uczymy się respektować kody rządzące egzystencją. Życie to także sztuka rozważania za i przeciw, porządkowania wartości i interesów, które rządzą np. zaręczynami, czy małżeństwem. Nie ma tu naturalnie mowy o miłości – prawa, które porządkują uczucia, które eliminują z życia te fatalne błędy powodowane przez nasz instynkt zawsze prowadzą do doskonałej społecznej harmonii.
Warunkowo, pozwalają kontrolować naszą żałobę, pozwalając płakać w określonych ramach i ocenić odpowiednią wagę czyjegoś smutku i zawsze w najtrudniejszych momentach naszego życia pozwalają zachować odpowiednie proporcje i właściwy dystans.

Jean-Luc Lagarce

  


To może Ciebie też zainteresować:

    No matches
  
  
  

Komentarze



Dodaj komentarz

  
  

Tags