Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD, znana również jako psychoza mania­kalno-depresyjna) ma najprawdopodobniej najdłuższą historię ze wszystkich zaburzeń psy­chicz­nych jako oddzielna jednostka chorobowa. Lekarze w starożytnej Grecji opisali charakte­rystyczny przebieg zaburzeń nastroju i przypisywali go brakowi równowagi fluidów i humo­rów organizmu. Ma to pewne odniesienie do współcześnie uznawanych teorii na ten temat. Biegunami tego cyklu są depresja, czyli stan głębokiego smutku, oraz mania, stan niekon­trolowanego podniecenia.

W fazie depresji chorzy tracą swoje dotychczasowe zainteresowania i nie potrafią odczuwać przyjemności. Czas płynie wolno a świat wydaje się ponury. Nie są w stanie skoncentrować uwagi, podejmować najdrobniejszych decyzji ani wykazywać inicjatywy. Chodzą w tę i z po­wrotem, płaczą, stają się drażliwi, lub przeciwnie popadają w odrętwienie, mówią jedno­stajnym, cichym głosem, z nieruchomą twarzą niekiedy ich stan przypomina katatonię. Skarżą się przy tym na bóle głowy, kręgosłupa, zmęczenie, utratę apetytu i problemy ze snem. Czują się bezwartościowi, uważają swój stan za beznadziejny, co w skrajnych przy­padkach wywołuje urojenia: chorzy są przekonani, że oto właśnie spotyka ich zasłużona kara za grzechy z przeszłości, albo że cierpią na jakąś śmiertelną, nieuleczalną chorobę. Częste są również myśli samobójcze i życzenie śmierci nie należy lekceważyć możliwości próby samobójczej.

W fazie manii pacjentów rozsadza energia, są radośni, rubaszni i gadatliwi. Potrzebują nie­wiele snu. W rozmowie przeskakują z tematu na temat. Żywią przekonanie o swoich niezwy­kłych zdolnościach i ukrytych dotychczas talentach, mają nierzeczywiste wizje na temat po­siadanych bogactw, władzy, czy idealnej miłości. Szastają pieniędzmi, nawiązują liczne kontakty seksualne, są inicjatorami wielkich przedsięwzięć, które w krótkim czasie porzucają. Potrafią też być nachalni i despotyczni a ich jowialna wesołość może niespodziewanie prze­chodzić w niepohamowany gniew. Wątek myślowy, dotychczas przyspieszony, rwie się i gubi, a podwyższona aktywność przeradza się w stan męczącego, bezcelowego pobudze­nia. Gdy okazuje się, że wybujałe ambicje nie zostaną zaspokojone, mogą pojawić się uroje­nia prześladowcze.

[smartads] W przebiegu choroby może wystąpić stan łagodniejszy zwany hypomanią. Pacjenci są od­bierani bardzo pozytywnie przez otoczenie jako osoby czarujące, elokwentne i przejawiające inicjatywę. Łatwo znajdują towarzystwo, mają powodzenie u płci przeciwnej. Stan ten bywa kreatywny doświadcza go wielu artystów i pisarzy, bywa źródłem oryginalnych pomysłów i inspiracji twórczych. Jednak cena płacona przez pacjentów w peł­nym obrazie manii jest wysoka: zniszczone małżeństwa, alkoholizm, narkomania, bankruc­twa, długi, utrata pracy i niekiedy konieczność okresowej hospitalizacji.

Zwykle jako pierwszy występuje epizod depresyjny, zaś okres manii może pojawić się do­piero po kilku latach (choć u mężczyzn częściej niż u kobiet mania występuje jako pierwsza). Epizod maniakalny nie leczony trwa około czterech miesięcy, depresyjny zaś ok. pół roku. Przed wprowadzeniem nowoczesnych metod leczniczych blisko połowa pacjentów cierpią­cych z powodu choroby afektywnej dwubiegunowej spędzała ponad cztery miesiące w ośrodkach psychiatrycznych co 2 lub 3 lata.

Odmiany

Choroba ma najczęściej przebieg okresowy: kilkumiesięczne epizody depresji lub manii przedzielone są okresami normalizacji nastroju. Taki przebieg określany jest jako typ 1. Nie jest to jedyna postać tej choroby. W typie 2 występują naprzemiennie fazy depresji i hypo­manii. Pacjenci niekiedy pomijają objawy stanu hypomaniakalnego, co prowadzi do omyłko­wego rozpoznania depresji (choroby afektywnej jednobiegunowej) i prowadzenia niewłaści­wego leczenia, aż do momentu przekroczenia przez chorego progu manii.
U wielu chorych występują też niepełne objawy choroby pomiędzy epizodami manii lub de­presji, chwiejność nastroju, może też wystąpić tzw. stan mieszany, w którym chorzy są na­ładowani energią, nadmiernie aktywni i mało śpią, a jednocześnie bywają drażliwi i doświad­czają wybuchów gniewu. Występuje gonitwa myśli, które mają charakter depresyjny, a zmniejszona potrzeba snu (typowa dla manii) przechodzi w bezsenność (typową dla depre­sji). Stan mieszany jest najprawdopodobniej najbardziej dolegliwą i niebezpieczną dla życia postacią choroby. Jest również najtrudniejszy w leczeniu. Samobójstwo jest największym zagrożeniem dla chorych.

Cykliczne zmiany nastroju mogą także przybrać postać zwaną cyklotymią. W tym zaburze­niu poszczególne fazy są krótsze, nieregularne i o mniejszym nasileniu objawów: aktywności i nieaktywności, pesymizmu i nadmiernego optymizmu, bezsenności i nadmiernej senności, zaangażowania i obojętności. Od stanu mieszanego i choroby afektywnej o szybkiej zmianie faz stan ten odróżnia przede wszystkim niewielki stopień nasilenia objawów oraz upośledze­nia funkcjonowania. Cyklotymia może ostatecznie przejść w pełnoobjawowy epizod depresji lub manii.

Statystyka

Jedna osoba na 100 cierpi z powodu choroby afektywnej dwubiegunowej w klasycznej for­mie (typ 1). Zaburzenie typu 2 dotyczy 4% populacji, a jeżeli do tej statystyki włączymy rów­nież cyklotymię, być może 8%. Typ 1 w jednakowym stopniu dotyczy obu płci; w typie 2, po­dobnie jak w chorobie jednobiegunowej (depresji) dwukrotnie częściej chorują kobiety. Staty­stycznie najczęściej pierwszy epizod choroby jest rozpoznawany w wieku 20 – 30 lat, ale pierwsze objawy mogą pojawiać się już 10 lat wcześniej, niekiedy nawet u małych dzieci, pod postacią zespołu deficytu uwagi z nadruchliwością (ADHD). Uważa się, że u 20% dzieci z tym zaburzeniem (objawy podstawowe: niemożność skupienia uwagi, impulsywność, nad­mierna aktywność) rozwinie się jedna z postaci choroby dwubiegunowej.

Dziedziczenie

Czynniki genetyczne są dość istotne w tym zaburzeniu. Około 50% chorych na ChAD ma krewnych z podobnymi zaburzeniami nastroju. Wspólne występowanie choroby u bliźniaków jednojajowych jest na poziomie 60%, u dwujajowych ok. 20%. Jeśli chorują oboje rodzice, prawdopodobieństwo wystąpienia ChAD u dziecka wynosi 75%. W badaniu dzieci adopto­wanych cierpiących z powodu ChAD wykazano, że aż u 30% spośród ich rodziców biolo­gicznych, a tylko u 13% spośród rodziców adopcyjnych występowały zaburzenia nastroju.
W rodzinach, w których występowała ChAD, istnieje również podwyższone ryzyko wystąpie­nia depresji.

Za dziedziczenie choroby dwubiegunowej odpowiedzialnych jest najprawdopodobniej wiele genów. Naukowcy badają materiał genetyczny pochodzący od chorych i zdrowych członków rodzin i porównują różnice w markerach chromosomalnych, czyli odmianach genów o zna­nych pozycjach w ramach jednego chromosomu. Marker występujący częściej u chorych niż u zdrowych osób najprawdopodobniej leży blisko odmiany genu odpowiedzialnej za zwięk­szone ryzyko wystąpienia choroby. Postępując w ten sposób i zawężając obszar podejrzany o wystąpienie wadliwego genu, naukowcy odkryli, że w niektórych rodzinach zachorowalność na ChAD jest związana z pewnym genem mieszczącym się na chromosomie 18. Badania te mogą posłużyć do poradnictwa genetycznego dla osób z rodzinnym obciążeniem ChAD, a ponadto do wyodrębnienia różnych typów ChAD, być może reagujących na różne metody leczenia.

Problemy diagnostyczne

Diagnostyka w tej chorobie jest niezwykle trudna. Po pierwsze, wiele osób cierpiących z po­wodu jej objawów nigdy nie zgłasza się do lekarza. Uważają, podobnie jak ich najbliższe otoczenie, że są to normalne objawy wywołane codziennymi kłopotami. Mogą obawiać się reakcji rodziny oraz uznania za osoby słabe, niedostosowane lub za „wariatów”. Lekarze pierwszego kontaktu nie zawsze są w stanie zauważyć właściwą chorobę. Wiele ludzi cier­piących z powodu depresji uskarża się na objawy internistyczne lub neurologiczne, co znacznie wydłuża i utrudnia diagnostykę. W przypadku manii bądź hypomanii niezwykle trudno jest przekonać pacjenta o istnieniu jakichkolwiek nieprawidłowości.

Nawet, gdy objawy psychiatryczne są oczywiste, nie jest łatwo postawić rozpoznanie. W nie­których postaciach zaburzenia nastroju mogą zostać pomylone z ADHD lub skutkami nad­użycia alkoholu czy narkotyków (środki pobudza­jące, takie jak kokaina i amfetamina, mogą wywołać objawy psychotyczne podobne do manii, z drugiej strony zaś zażywanie tych środ­ków jest charakterystyczne dla pacjentów maniakalnych). Stan mieszany może być rozpo­znany jako depresja z pobudzeniem a nawet jako zaburzenie osobowości np. typu border­line. Objawy niektórych chorób, np. stwardnienia rozsianego, udarów mózgu czy nadczynno­ści tarczycy, mogą przypominać objawy ChAD. Zwłaszcza w przypadku młodych pacjentów objawy manii mogą być potraktowane jako schizofrenia lub inna forma psychozy. Dla uści­ślenia rozpoznania psychiatra powinien rozeznać się w występowaniu zaburzeń psychicz­nych w rodzinie chorego, dobrze poznać przebieg jego choroby, łącznie z ilością, nasileniem i czasem trwania epizodów zaburzenia nastroju. W wielu przypadkach przed postawieniem ostatecznej diagnozy można leczyć obecne objawy, jednak skuteczne leczenie jest możliwe pod warunkiem dokładnego rozpoznania faktycznej choroby.

O metodach leczenia ChAD przeczytacie Państwo w drugiej części artykułu. Zapraszamy

Zródło: Artykuł Pawła Kropiwnickiego pt.”Choroba afektywna dwubiegunowa”

  


  
  
  

Komentarze



11 komentarze do “Zycie między niebem i piekłem – choroba afektywna dwubiegunowa”

  1. Dodał: BLOG | CHADowe życie - 30 January 2015 12:24

    […] który utrzyma nas w stabilnym stanie przez dłuższy czas. Niestety, jak wyczytałam na stronie http://www.polonia-w-austrii.at/zycie-miedzy-niebem-i-pieklem-choroba-afektywna-dwubiegunowa/ „U wielu chorych występują też niepełne objawy choroby pomiędzy epizodami manii lub […]

  2. Dodał: Dalia - 15 May 2015 10:12

    straszna choroba, moja ciocia na nią cierpiała, szkoda, że dopiero po roku od pojawienia się objawów zgłosiła się do lekarza, a przedtem bagatelizowała to i się męczyła ukrywając swoje lęki przed wszystkimi w rodzinie. U niej oprócz psychoterapii niezbędne okazały się też leki.

  3. Dodał: Ignacy - 29 November 2016 21:15

    Ludzie z CHAD niszczą wszystko i wszystkich . Lepiej uciekajcie od nich jak możecie,są pozbawieni uczuć . Sam byłem zakochany w CHAD’erce, teraż życze jej śmierci.

  4. Dodał: M aria - 1 July 2017 11:46

    Ignacy…nieprawda że niszczą wszystko…z leczonym chadowcem można żyć i można się cieszyć życiem….trzeba tylko umieć i chcieć go rozumieć a także pilnować żeby leki były regularnie branie.w każdej chorobie są wzloty i upadki.Jestem z chadowcem i dobrze nam się żyje mimo jego stanów manii i depresji. A czy łatwo się żyje z chorym np. na raka złośliwego czy chorym po udarze mózgu? Też poradzilbys innym uciekać od takich chorych???

  5. Dodał: Marcin - 18 September 2017 23:50

    Ignacy ma racje! Tez bylem zakochany w Chaderce, angielce, to bardzo niebezpieczne. Rzucila mnie po 5 miesiacach z dnia na dzien 4 dni przed urodzinami…powiedziala ze juz mnie nie kocha. Zepsujecie sobie tylko zycie, bedziecie sie obwiniac, za cos co i tak by sie wydadzylo bez was. Chwala google ze doczytalem co z nia bylo nie tak. Odkochalem sie dosc szybko, oni tylko uzywaja dobrych ludzi, aby lepiej przejsc depresje po manii. Mania wraca i leca w melanz, sex z przypadkowymi ludzmi etc

  6. Dodał: Ssij, jesli chcesz - 11 December 2017 18:15

    Zgadzam sie z panami powyzej. Od kobiety z CHAD nalezy uciekac jak najdalej, a wlasciwie to nie od kobiety, a od kuwry. To manipulatorki i oszustki, ktore jednego dnia mowia, ze nie moga bez ciebie oddychac, a drugiego dnia napalaja sie na modela z teledysku i sa gotowe na wszystko. Porownania do nowotworu czy innych chorob sa bez sensu, gdyz nowotwor albo sie wyleczy albo on nas zje. Choroba psychiczna bedzie trwala do konca zycia, nawet pomimo brania lekow.

  7. Dodał: Adrianna - 6 April 2018 19:53

    Wiele jest prawdy w tym co piszecie.
    To choroba nie do ogarnięcia mimo leków.
    I nikt nie da nam gwarancjii, że stan normotymiczny będzie trwał jakiś konkretny czas. TU nie ma nic pewnego a raczej jest NIEPEWNOŚĆ i brak stabilizacji.
    Wiem co mówię, bo wiele lat przeżyłam w zw.małżeńskim z chorym na chad.
    Sama zaliczyłam gĺębokie depresje i po podaniu mi silnych dawek antydepresantow wystąpił u mnie epizod MANI!!!! …
    I tak oto dołączyłam do grona chorych na CHAD bedąc osobą dorosłą, mając dwoje dzieci….
    Moje życie stanęło na głowie i od wielu lat jest walką o cząstkę normalności.
    Mam cudowną 2dzieci którym nie stworzyliśmy stabilnego domu.Po a tym szansa na dziedziczenie wynosi 75%.
    Kochałam bardzo mojego męża,w trakcie trwania małżeństwa wszysko się zmieniło,Rany i ból zostawiły taki ślad w sercu i rujnacje mojego zdrowia psychicznego,że dziś jestem wrakiem człowieka.
    Żadna miłość nie wytrzyma tego co funduje życie z chorym na CHAD.
    Poza tym z takich związków ludzie nie powinni decydować się na dzieci,gdyż skazują je na pewną chorobę tragiczne z nią życie.
    Dziś wiedząc to wszystko nikomu bym nie doradzała świadomego wyboru takiego życia.
    Inną rzeczą jest syt.kiedy wchodząc w zw.małżeński nie mamy pojęcia o istnieniu choroby…ale świadomie się na taki zw.decydować to wielka nieodpowiedzialność.

  8. Dodał: Pawel - 6 August 2018 20:34

    Ignacy choroba nie wybiera. Bardzo się mylisz. Życzysz komuś śmierci? To w takim razie sam jesteś na coś chory… Polecam psychiatrę…

  9. Dodał: Tomek - 18 September 2018 00:06

    Ta choroba zmienia wspaniałego, cudownego człowieka w nieczułego, szalejacego potwora! Moja żona była najcudnowniejszym człowiekiem na świecie. Dziś z małżenstwa została ruina, ona walczy niestety o rozwód bo widzi tylko świetlane perspektywy.

  10. Dodał: Wer. - 29 October 2018 23:22

    Ludzie! Co wy gadacie?!
    Używanie tego skrótu sprawia wrażenie jakby to była jakaś zła cecha charakteru, a to jest ChorobaAfektywnaDwubiegunowa! Moja matka jest na to chora. Musiała być kilka razy hospitalizowana, ale dopóki nie stanie się coś złego co może silnie na nią zadziałać i pamięta o lekach jest normalnie funkcjonująca osobą. Kocham ją. Jest w związku z moim ojcem 25 lat! Nigdy od niej nie uciekaliśmy i nie uciekniemy. Porównywanie do fizycznych chorób nie jest bez sensu. Epilepsja którą posiadam też jest nie do wyleczenia. Mogę tylko brać leki, a to i tak się zdarza i tak powraca, ale nie przeszkadza mi to w normalnym życiu (zazwyczaj) To wy nie macie uczuć.

  11. Dodał: mohic - 4 November 2018 13:55

    To jest coś strasznego ból ,znajomi manipulowani przez partnerkę uważają ze jestem tyranem zdrady kredyty na nic nie mam siły 4 epizod z wiekiem są one silniejsze

Dodaj komentarz

  
  

Tags

choroba afektywna dwubiegunowa forum, choroba dwubiegunowa forum, depresja dwubiegunowa forum, dwubiegunowość, choroba afektywna dwubiegunowa jak pomóc, afektywna dwubiegunowa forum, jak żyć z chorobą dwubiegunową, choroba dwuafektywna biegunowa, zycie z chad, zaburzenia afektywne dwubiegunowe forum, choroba dwubiegunowa wiki, depresja afektywna dwubiegunowa forum, jak zyc z chad, zespół dwubiegunowy, dwubiegunowosc forum, dwubiegunowa choroba afektywna forum, czy choroba dwubiegunowa jest wyleczalna, cyklotymia forum, Ludzie z CHAD niszczą wszystko i wszystkich Lepiej uciekajcie od nich j, znani chorzy na chad, zespol dwubiegunowy, dobry psychiatra warszawa na dwubiegunuwke, dwubiegunowy, depresja dwubiegunowa objawy forum, czy myslenie o nierzeczywistosci jest choroba, moja rodzic ma chad, mam chad typ II, mlodzi ludzie chorzy na chad opinie, znani ludzie z choroba dwubiegunowa, pierwsza mania dwubiegunówka, sizoftenia a samobujsywo, przypadki chad, Sting choroba, psychoza depresyjno maniakalna czy da się wyleczyć, stan maniakalny jak slugo trwa, jak żyć z osobą z chad, ChAD a nadczynność tarczycy, choroba dwubiegunowa dziedziczność, choroba dwubiegunowa opinie, czy choroba biporalestörung jest uleczalna, czy dusza jest miedZy ludzmi, czy dwubiegunowka moze wystepowac tylko po alkoholu, czy odziedziczylam chorobe chad po cioci, czy osoby chore na dwubiegunowość mogą spożywać alkoh, depresja maniakalna forum, choroba dwubiegunowa a alkohol, faza manii forum, jak pokonać manię bez leków, dwubiegunowa wikipedia, jak zyc z chad forum, afektywny